Wie mijn verlichtende bespiegelingen over kunst een beetje volgt weet dat ik een grote fan ben van het onderbewuste en het toeval. Althans, in kunst. Een logisch gevolg is dat ik ook verzot ben op ‘doodles’. De gedachteloze krabbels in agenda’s, notitieblokken en wat mij persoonlijk betreft, ook nog wel eens op de achterkant van rekeningen en kassabonnen. Tekeningen zonder ambitie. Zonder plan. En juist daarom zo interessant.
Ik heb het niet onderzocht, maar ik denk dat er meer vrouwen zijn dan mannen die doodles maken. Ik zie het om mij heen; veel jonge vrouwen, die hun persoonlijke bewaarboekjes vullen met bloemen, patronen, letters, kleine figuurtjes en collages. Ik vind dit één van de hoogste vormen van kunstzinnige expressie. Het mooie aan doodles is namelijk dat ze vaak heel eerlijk zijn. Geen doel, geen ambitie; tekenen, zonder de last van betekenis.
Bij mij persoonlijk is het gestart op de MAVO. Eerst bij de wiskundeles, maar niet veel later bij ongeveer álle vakken. Toen ik na mijn schooltijd in de rockmuziek zat, hielp het me de tijd te verdrijven in het busje op weg naar een optreden en toen ik communicatie studeerde aan de RUG raakte ik helemáál op stoom; zeker toen het vak ‘interactionele sociolinguïstiek’ verplicht gevolgd moest worden.
Het leuke van veel van mijn doodles is dat ik ze veel in agenda’s heb gekrabbeld. En daarmee vertellen ze in kleine flarden ook iets over de tijd waarin ze zijn gemaakt. Zo weet ik dat ik in 2011 met mijn bedrijf werkte voor Famed en dat ik overwoog om mijn ogen te laten laseren bij een kliniek in Groningen. En: dat ik toen al droomde van schilderen op een Mediterraan eiland.
Ongetwijfeld eindigt negentig procent van alle doodles in Nederland in plastic opbergdozen van de Action. En daar zit vast en zeker ook veel oorspronkelijk en origineel werk bij. Zonde. Haal zo’n doodle uit zijn schuilplaats, zet ‘m in een mooie lijst en hang hem op in het Stedelijk Museum van Amsterdam. Plotseling gaat het brein van de beschouwer anders kijken. Dan wordt het ineens interessant. Dan zie je kwaliteit, oorspronkelijkheid, zeggingskracht. Een hoge kunstvorm. Juist omdat het niets wilde zijn op het moment dat het werd gemaakt.