Een mooie dag, begin januari van dit jaar. Mijn vrouw en ik trotseren de ijzige kou in de Lomond Hills, Schotland. We wandelen naar een stip op de kaart, met de vermelding ‘Glen Vale Waterfalls’. Bij zo’n melding ben ik niet meer te houden van nieuwsgierigheid.
Het inspireerde me voor de tekening op bijgaande pagina, waarvoor ik vanuit de VS (lang leve het internet) zo maar een bod kreeg van 500 dollar. Ik ben zelf ook redelijk tevreden over de tekening. Want het vat precies samen wat ik die dag voelde.
Maar ondertussen knaagt er ook iets. Want ik weet nog: toen de tekening halverwege was, was hij eigenlijk interessanter, spannender. En ik heb de kans voorbij laten gaan om het zo te laten. Eigenlijk zonde. Gelukkig heb ik halverwege het proces nog een foto gemaakt, precies toen ik had moeten ophouden. U mag zelf oordelen.
Mijn betoog is: in het hele leven – en dus ook in de kunst – zit er iets verleidelijks in het onaffe. Niet alles hoeft te worden dichtgetimmerd. Je mag als kijker zelf nog iets invullen. Juist daardoor blijft je blik hangen. Perfectie sluit iets af; een schets zet iets open.
Misschien kunnen we daar allemaal iets van leren. Stofzuiger-uitvinder James Dyson maakte honderden prototypes, om uiteindelijk een stofzuiger zonder zak te bedenken. Zijn vermogen werd door de Sunday Times in 2023 geschat op 23 miljard pond; de ontwikkelingskosten heeft hij er dus wel uit.
En kijk ook even in uw eigen (broek)zak; daar zit dikwijls een iPhone. Steve Jobs stond bekend om zijn obsessie voor detail, maar elke iPhone is tot nu toe eigenlijk alleen maar een schets geweest voor alles wat erna is gekomen.
Kortom: een schets, of een concept, of uw eigen businessplan motiveert om vérder te fantaseren en aan de slag te gaan. Trial and error. Adapt & improve. En waak ervoor dat alles op een gegeven moment af is. Want dan nadert de dood.