“Dit project is belangrijk.”
Vaak begint een nieuw project zo. Er wordt een projectteam samengesteld, de planning wordt gemaakt en de eerste afspraken worden vastgelegd. Iedereen gaat voortvarend van start.
En dan gaat de organisatie weer verder met waar zij iedere dag mee bezig is.
De klant wacht op antwoord. Een collega heeft iets nodig. Er ligt een deadline. De mailbox loopt vol. En voor je het weet, schuift het project een week op. Daarna nog een week.
Niet omdat het project minder belangrijk is geworden. Maar omdat het dagelijkse werk zich niet laat uitstellen.
Dat is een spanningsveld dat ik in veel projecten herken. We willen veranderen, verbeteren of vernieuwen, maar ondertussen moet het gewone werk gewoon doorgaan.
Juist daar begint voor mij projectregie.
Een project wordt pas echt belangrijk als het niet alleen een projectdoel heeft, maar een gemeenschappelijk doel wordt. Als mensen weten waar ze naartoe werken, begrijpen waarom dat nodig is en zien welke bijdrage van hen wordt verwacht.
Ik heb projecten meegemaakt die in eerste instantie vooral werden gezien als iets wat erbij kwam. Door het gezamenlijke doel helder te maken, verantwoordelijkheden goed te beleggen en steeds terug te brengen naar de vraag: wat is er nodig om verder te komen?, ontstaat beweging.
Niet doordat mensen harder gaan werken. Wel doordat duidelijker wordt waar we het samen voor doen.
En dat maakt voor mij het verschil.
Projectregie gaat daarom niet alleen over planning en voortgang. Het gaat ook over richting geven, verbinding houden en ruimte creëren. Zorgen dat mensen aangehaakt blijven en dat een project onderdeel wordt van de organisatie, in plaats van iets wat naast het dagelijkse werk blijft bestaan.
Want een project wordt pas echt van de organisatie als het gezamenlijke doel belangrijker wordt dan het project zelf.
Dat is voor mij het moment waarop een project van plan naar praktijk gaat.
Maddy Winkel, WNKL Projecten
