Elders in deze editie pleit ik ervoor kinderen meer op een voetstuk te plaatsen.
Met name in het onderwijs, maar ook het zakenleven kunnen we daar veel aan hebben.
In de kunstensector is de emancipatie van het kind al een stuk verder. Daar wordt het kind al op een voetstuk geplaatst. Pablo Picasso verwoordde het genadeloos eerlijk: ‘All children are artists. The problem is how to remain an artist once we grow up.’ Kinderen tekenen zonder plan, zonder twijfel en zonder zich af te vragen of het wel ‘goed genoeg’ is. Ze beginnen gewoon en mislukt een bepaalde bedoeling, dan maken ze er iets anders van.
Voor kunstenaars is dat soms een ongemakkelijke spiegel. Kunstenaars kunnen van kinderen leren om het oordeel — vooral het eigen oordeel — even uit te schakelen. Niet eerst denken aan context, verkoopbaarheid of Instagram-geschiktheid, maar aan nieuwsgierigheid. Aan spelen.
Ik ben geen kind meer en kan dus ook nooit meer op dat unieke niveau komen. Maar: ik voel mij wel een geluksvogel, in de zin dat ik me wel nog steeds kinderlijk kan verliezen in fantasie. En dat ik een tekening kan beginnen, zonder te weten waar het eindigt. En als ik iets van plan ben en het mislukt, kan ik er een draai aangeven, waardoor alles ineens anders wordt en ik ineens enorme diepgang voel bij wat ik zelf heb gemaakt. Dat onverwachte is wat een van mijn favoriete schilders Jean Dubuffet ooit mooi verwoordde: ‘Art does not lie down on the bed that is made for it.’
Zo was ik van plan een berglandschap te maken met pen. Rechts zou nog een groot rotsblok komen waarop een man met een hond zouden staan. Maar het rotsblok mislukte en werd een verlaten hut. Dat maakte me ineens super enthousiast, alsof ik in een spannend kinderboek was verzeild. Zo ontstond ‘The Secret Cabin Club’.